RTL Late Night

schermafbeelding-2016-10-27-om-15-44-14

 

Op 22 oktober schreef ik een blog over mijn twijfels rondom baby’s (jong) vaccineren. Daarop ontstond een twitterstorm, een uitzending van Arjan Lubach en werd ik uitgenodigd bij RTL Late Night.

Ik ben niet tegen inenten. Mijn eigen kinderen zijn ingeënt. De eerste drie volgens het normale programma, de vierde later. Ik ben geen hartstochtelijke anti-prikker, ik ben zelf minstens honderd keer naar verschillende consultatiebureau geweest en daarnaast respecteer ik ieders eigen keuze.
Ik twijfel wel aan de hoeveelheid prikken, aan de ziektes waarvoor wordt ingeënt en de leeftijd waarop het programma begint.

Ik heb ook twijfels bij de farmaceutische industrie die de vaccins verzorgt. Achter gesloten deuren worden de vaccins gebrouwen, vermoedelijk verdienen grote bedrijven hier veel geld aan. Grote bedrijven die veel geld verdienen, kun je volgens mij sowieso beter wantrouwen. Begin dit jaar is de Australische wetenschapper Judy Wilyman gepromoveerd op de vraag in hoeverre het vaccinatieprogramma gestuurd wordt door (financiële) belangen vanuit de farmaceutische industrie, haar conclusie was dat het vaccinatieprogramma meer gebaseerd is op financiële overwegingen dan op onderzoek van de Wereldgezondheidsorganisatie. Wilyman kon rekenen op een storm van (wereldwijde) kritiek, maar weinig van de kritiek gaat inhoudelijk in op de conclusies uit haar dissertatie, die bleken moeilijk te weerleggen.

Omstreden vaccinaties
Toen vaccineren geadviseerd werd bij de Mexicaanse griepepidemie, kwam ook de schaduwzijde ervan vrij snel in het nieuws. De Belgische epidemioloog (die niet wars is van boude uitspraken doen, maar toch) Luc Bonneux zou gezegd hebben dat de Mexicaanse griep het grootste medische schandaal sinds de Tweede Wereldoorlog is geweest. Er werd veel geld aan het vaccin verdiend en de werking was te weinig onderzocht voordat het in gebruik werd genomen, vooral Duitse media hebben hier destijds veel over gepubliceerd.
De Mexicaanse griep zelf bleek, na alle heisa, helemaal niet zo’n vreselijke ziekte (één van mijn kinderen en ikzelf hebben hem gehad, afgelopen winter waaide de griep weer rond namelijk, alleen deze keer was er minder media-aandacht).
De vaccins zouden slaapziekte hebben veroorzaakt bij sommige gezonde kinderen waarvan ouders nu de staat hebben gedaagd, volgens dit Volkskrant artikel van 1 september.
De bekende Zembla uitzending Het omstreden kankervaccin uit 2008 gaat over de twijfels die er bestaan (juist onder medici) over het HPV-vaccin dat via het programma van de Rijksoverheid wordt geadviseerd aan meisjes vanaf 12 jaar. Het vaccin is nooit grootschalig onderzocht.

Het waren onder andere deze twee momenten dat ik twijfels kreeg bij vaccinaties, ik vermoed meer mensen. Het RIVM is een organisatie die onze hele volksgezondheid moet onderzoeken en waarborgen en geen oneindig budget heeft. Dat het wel eens fout gaat, is onlangs bijvoorbeeld gebleken bij de kunstgrasvelden in voetbalstadions: de instelling heeft zelf toegegeven dat er niet genoeg geld was geweest om de aanwezigheid van kankerverwekkende stoffen in de korrels te kunnen onderzoeken.

Naar Noors voorbeeld
Ik twijfel niet aan de wetenschap. Ik twijfel er wel aan of de vaccins altijd, allemaal, en zo vroeg al nodig zijn.
In Denemarken, Zweden en Noorwegen wordt begonnen met de DKTP-prik bij drie maanden in plaats van zes weken zoals bij ons. Dat lijkt een klein verschil, maar de baby in Noorwegen is dus precies twee keer zo oud als hier in Nederland bij zijn eerste prik. In Nederland krijgt een kind in totaal zes keer de DKTP-prik en Scandinavische landen maar vier keer (zie dezelfde link). Als je aanneemt dat ze daar evenveel van hun baby’s houden, en evenveel om de algemene volksgezondheid geven, waarom bestaat dit verschil?

Er is ook niet echt een goede reden te vinden dat een Hepatitis B-inenting aan baby’s van zes weken oud wordt gegeven sinds 2011. Omdat de overheid volwassen mensen uit de risicogroep niet kan verplichten zichzelf te laten inenten, bleek het goedkoper te zijn het vaccin aan alle baby’s te geven. Geld besparen kan vanuit overheidswege een goede reden zijn, voor een individuele ouder is dat het misschien niet.

Niet klakkeloos
We leven in een tijd dat we het beste voor hebben met onze kinderen, en daarvoor zoveel mogelijk individuele beslissingen maken en dagelijks zo’n beetje alles afwegen. Iedere ouder kiest voor zijn eigen kind nauwkeurig een school uit, wat er thuis gegeten wordt, een weekprogramma. Er zijn mensen die verschillende kinderen uit hetzelfde gezin zelfs naar verschillende basisscholen sturen omdat dat beter past, individueel gezien. We gebruiken niet allemaal graag medicijnen en mogen ervoor kiezen om onze kinderen wel of bijvoorbeeld niet te vaak antibiotica te geven. Het past niet in deze tijd om massaal en klakkeloos een RIVM advies aan te nemen (of zelfs te beschouwen als dwingend) zonder hier ook maar één keer een kritische vraag over te stellen.

Zijn alle kinderen even gevoelig voor mazelen? En voor bof? Op welke andere manieren (dan een vaccin) wordt een afweersysteem van een kind opgebouwd, en op welke manier heb je daar als ouder invloed op? Op welke manier kun je weerstand opbouwen en behouden? Dat is interessante informatie voor ouders.
Als het vaccinatieprogramma steeds groter wordt (er zijn nu veel meer vaccins dan dertig jaar geleden) en steeds dwingerder, lijkt het me een logisch gevolg dat steeds meer kritische mensen afhaken of tenminste vragen hierbij krijgen.

Cocktails
In Nederland zijn veel vaccins niet meer los van elkaar te verkrijgen, de belangrijkste prikken zijn cocktails: DKTP (difterie, kinkhoest, tetanus, polio) en BMR (bof, mazelen, rode hond). In ons buurland België is het wel mogelijk op sommige plekken om de vaccins los van elkaar te kopen. Waarom bestaat deze mogelijkheid in Nederland niet meer? Bof is alleen een gevaarlijke ziekte voor een jongen in de puberteit (dus waarom krijgt het kind deze als hij 14 maanden oud is en niet als hij 9 is?) Rode hond is voor jongens niet gevaarlijk, je zou kunnen zeggen dat het vaccin aan jongetjes geven dus altijd onlogisch is.

Tot voor kort werd er geen informatie gegeven bij vaccinaties (er werd gezegd: de bijsluiter is online te vinden). Er is geen enkel ander medicijn verkrijgbaar zonder bijsluiter. De bijwerkingen van de vaccinaties zijn bovendien een taboe. De meeste (consultatiebureau-)artsen zeggen: er zijn geen bijwerkingen. Als je op internet zoekt, kom je andere verhalen tegen. Niet alles wat je via Google vindt is waar, dat weet ik, maar ook niet alles is onzin. Waarom mag er over de bijwerkingen van vaccinaties niet gesproken worden? Wellicht wegen de nadelen niet op tegen de voordelen ervan – dat betekent niet dat we niets over zouden mogen weten.

Toen er vorige week in onze omgeving (in Amsterdam Noord) een geval van Hepatitis A was geconstateerd, werd de mogelijkheid aangeboden om kinderen de Hepatitis A-prik te geven. Verschillende ouders om mij heen wilden graag meer informatie over deze ziekte en over de vaccinatie alvorens te beslissen. Toen zij het GGD belden, kregen ze serieus als advies om het filmpje van Zondag met Lubach van 23 oktober te bekijken. Een instelling die geen betere informatie heeft over zijn eigen product dan een toevallig onlangs uitgezonden satirisch televisieprogramma, ben ik sowieso geneigd te wantrouwen. Het RIVM is zich ervan bewust dat zij hier en daar tekort schiet qua informatievoorziening.

Het grootste taboe
Bovendien zijn er mensen die twijfelen of het erg is om ziek te zijn. Ook dat mag je bijna niet hardop zeggen in onze maatschappij, lijkt het: dat ziekte er misschien bij hoort. (Het volledig uitsluiten van ziekte en dood is volgens mij nog nooit iemand gelukt.)
Er zijn steeds meer mensen die bewust hun kinderen helemaal niet laten inenten. Er zijn mensen die alternatieve programma’s bedenken (bijvoorbeeld later beginnen, of minder prikken) voor hun kinderen. Er zijn veel artsen die hiertegen zijn. Er zijn ook artsen die hieraan mee willen werken. Het Parool publiceerde op 29 oktober : ‘In een deel van Amsterdam-Zuid is de vaccinatiegraad voor de DKTP-prik (difterie, kinkhoest, tetanus en polio) bij zuigelingen 89 procent. De medewerkers van de consultatiebureaus worden steeds vaker geconfronteerd met een nieuw type klant: die met bedenkingen en inhoudelijke, vaak heel specifieke vragen. “Ik zie ouders die zeggen: ik leef bewust, ik let op voeding, op levensstijl en nu wil ik ook weten wat je in mijn kind spuit,” zegt jeugdarts Lucy Smit van de vereniging van jeugdartsen AJN. “Het zijn júist mensen die zich goed informeren.’

Zonder te schelden
Toen mijn blog op Twitter en op de Postonline was beland, kreeg ik veel haat over me heen. Er werd mij polio toegewenst en mijn kinderen ook. Iemand stelde me in een persoonlijke email voor om alvast lijkkistjes voor mijn kinderen te bestellen.

Ik wenste dat we in een land kunnen leven waar je vragen mag hebben, waar je vraagtekens bij dingen mag zetten en waar we het zelfs oneens kunnen zijn zonder elkaar uit te schelden. Door het beleid zonder keuzevrijheid voor te stellen en door tegenargumenten weg te wuiven, wordt het onderwerp meer zwart-wit gemaakt dan goed is voor de zaak.
Ik heb ook veel berichten gekregen van mensen die het fijn vonden dat het onderwerp bespreekbaar werd gemaakt. Mijn twijfels zijn niet nieuw, ieder jaar zijn er mensen die hierover kritische stukken schrijven in kranten, zoals hier drie jaar geleden in Volkskrant.
Hier is het (niet zo stellige) blog waar het mee begon, dit jaar.
Wie weet wie het volgend jaar schrijft.

schermafbeelding-2016-11-23-om-14-02-46