augustus 2010
op stap
Eindelijk weer eens uit!
Zaterdag, 17 uur. De bel. ÔOmaaa!Õ gilt mijn dochtertje die al naar de voordeur rent.
Een omhelzing. Jassen aan, vetertjes gestrikt. Een tas met schone kleren en
slaapknuffels. Ik zwaai de auto na en voel de regendruppels, brrr. Uit?
Mama gaat uit. Heeft ze
zich al een twee weken op verheugd. Drukke week gehad maar de onrust werd niet
bevredigd door alleen werken en koken en boodschappen en kinderen knuffelen en
vriendinnen bellen en jazzballet. De onrust zal vanavond bevredigd worden. In
de disco. Hoop ik.
Stil in huis zonder
kinderen. Ook wel saai. Ik verlangde zo naar een momentje voor mezelf maar
zodra die twee kleine weg zijn, mis ik de levendigheid en kan ik me niet
voorstellen hoe oersaai een leven zonder kinderen is. Maar voor nu is het wel
even handig, want ik ga uit.
18 uur. Douche, nieuw
colbertje aan. Rode lippenstift, speldje in haar, zwarte plateauhakken. Nee,
toch iets anders.
19 uur. (Na mijn halve
kast.) Toch maar dat colbertje. Met rode hakken dan. Beter.
In de tram sms ik Bo: ÔWe kunnen ook gewoon bij jou thuis blijven, wijntje
drinken op de bank? Die regen!Õ Ik ben moe en vroeg me af waarom we dit plan
ook alweer hadden verzonnen. Maar Bo wil helemaal
niet thuis blijven, Bo wil uit. Met mij.
Net op tijd zijn we bij
het theater, het is druk, de voorstelling uitverkocht. Twee uur lang zijn we in
de ban van het stuk, een prachtige voorstelling, over oorlog en liefde, een
traan en een lach. De spelers, het decor, wow! Mooie kunst en cultuur voelt verlichtend.
Ik weet weer helemaal waarom ik hier ben, en niet thuis op de bank voor slechte
tv-programmaÕs.
Een wijntje in de lounge.
Ik ontmoet bij toeval een leuke vrouw waar ik ooit mee samenwerkte, we wisselen
nummers uit. Een netwerk wordt toch opgebouwd in de avonduren.
23 uur. In het kleine
dranklokaal kun je likeurtjes bestellen die Ôvolmaakt gelukÕ heten en Ôhoe
later hoe lieverÕ. Uitzonderlijk goed geschikt om in de stemming te komen. Ik
ben blij dat we buiten zijn. Het zware thema van het toneelstuk heeft
plaatsgemaakt voor luchtigere gesprekken, over mannen, en mannen, en mannen, en
euh, nouja mannen. Laten we
gaan feesten! Dansen!
01 uur. De club is nog
niet zo druk. Even wennen. Veel jongere vrouwen (meisjes?) lijken veel
zelfverzekerder. Ze zijn het zeker beter gewend, jezelf een houding te geven in
de disco. Nog een drankje, dan maar.
Het feestje heet Mardi Gras, naar het carnaval in New Orleans,
een feest dat daar al bestaat al sinds de 17e eeuw en is gebracht
door de Fransen. Om in de carnavalssfeer te komen, is er een verkleedhoek. De
knappe gasten zijn allemaal al versierd. Hoeden, pruiken, kettingen, gekke
jurken en veel schmink. Grappig, zou mijn dochtertje ook best leuk vinden. Is
dat misschien ook waarom uitgaan
fijn is, omdat je jezelf (letterlijk of figuurlijk) kunt verkleden? Onbezorgd
zijn? Je mooiste pak aan doen, je vriendelijkste lach op. Je kunt voor een
avond even iemand anders zijn als je wilt, of een leuke versie van jezelf.
Bonzende beats, hippe
tonen, een meezingende menigte. Handen in de lucht. Een klein dansje wagen. De
cocktails kosten maar drie muntjes. Pfoe, mama is
natuurlijk niks meer gewend. De dronkenmanspraatjes worden wel steeds
grappiger. En het zelfvertrouwen groeit per drankje. Fijn om niet mama in
joggingpak met ongekamde haren te zijn, of mama die op hakken met een fiets
twee kinderen en vijf boodschappen tassen stuntelt, maar een soort gewild
object. Flirten ontleer je blijkbaar niet zo snel.
03 uur. Hm, een sigaret in
mijn hand. Ik rook toch eigenlijk niet meer? Nouja
wel lekker. Verantwoordelijk zijn we morgen wel weer.
Dat had ik gemist.
04 uur. Ineens dat
stemmetje: Ôdenk je aan morgen?...Õ fluister ik tegen mezelf. Ja, ik denk aan
morgen. Het is de hoogste tijd. Bo gedag zeggen, mijn
andere vriendinnen en vage kennissen . Een taxi naar huis. De wereld buiten
draait een beetje. In een tevreden roes van rook en alcohol en muziek die
gewoon doorgaat in mijn hoofd, rijden we de straten voorbij, flarden van
gesprekken, gezichten van mensen zie ik nog voor me, ogen even dicht. Thuis,
heel snel slapen.
De volgende dag een zwaar
hoofd en veel te kort geslapen natuurlijk, want uitslapen ben ik ergens tussen
de eerste en tweede baby wel verleerd. Hoofdpijn, honger, hoest. Maar vooral
een gevoel van euforie over de avond, de mooie dingen, de lieve mensen. De
onrust is weg, geheel en al bevredigd. Nieuwe inspiratie is ervoor in de plaats
gekomen. Zin om met mijn kindjes te knuffelen, thee te drinken, tekeningen te
maken en truttige andere dingen te doen. Oma brengt ze thuis. Samen zoeken we
rust in alledaagse bezigheden. Heerlijk, dat het niet altijd zo woest hoeft,
dat er een combinatie is.